"Με τον όρο ‚ποιητικά παίγνια‘ εννοούμε την ποιητική παραγωγή που χρησιμοποιεί τη λέξη, τον ήχο, τη σημασία και τον τρόπο γραφής της καθώς και το στίχο, με το μέτρο, τη μορφή, και τη διάταξή του στη σελίδα, συχνά σε συνδυασμό με την εικόνα, παίζοντας με το γλωσσικό υλικό. Σε αυτή την περίπτωση έχει επικρατήσει ο όρος συγκεκριμένη ποίηση. Μια δεύτερη περίπτωση προκύπτει από τον συνδυασμό των τεχνών , από το συνδυασμό δηλαδή γραφής και εικόνας. Ο όρος που χρησιμοποιείται εδώ είναι οπτική ποίηση. Από το παιχνίδι αυτό προέκυψαν με το χρόνο διάφορα είδη, στα οποία ανήκει για παράδειγμα η Ακροστιχίδα (με τις παραλλαγές της σε μεσόστιχο και τελέστιχο, αλλά και διαγώνιo versus intextus), το Αλφαβητάριο, τα Κυβόλεξα, οι Παλίνδρομοι ή Καρκινικοί στίχοι και τα διάφορα στιχουργικά παιχνίδια ομοιοκαταληξίας (μονοκατάληκτοι στίχοι ή ομόηχη ομοιοκαταληξία, στίχοι της ηχούς, και άλλα παρόμοια είδη). Στα οπτικά παιχνίδια της ποίησης ανήκει και η σχηματική ποίηση με κύριο παράδειγμα τα Τεχνοπαίγνια των αρχαίων και τα λεγόμενα Καλλιγραφήματα, τα οποία στον ελληνικό χώρο έχουν συνδυαστεί κυρίως με τον Πότη Ψαλτήρα (1893-1946) και τον Γιώργο Σεφέρη (1900-1971), χωρίς να έχουμε εξαντλήσει με αυτή την απαρίθμηση τα διάφορα είδη ποιητικών παιγνίων της ελληνικής λογοτεχνίας. "
Διαβάστε όλο το κείμενο στον Κονδυλοφόρο
Τόμος 7/2008
Εκδόσεις University Studio Press
Θεσσαλονίκη
Βλ. και:
http://www.emprosnet.gr/ArtAndEntertainment/books/?EntityID=30ea5b28-587b-4c28-9ff1-a65a0218a091
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen